13.4.12

DEZ VIOLENTOS ANOS XUNTAS: Crónica do desastre (IV)


O técnico da RG Pablo Barreiro. E a súa calculadora. Tampouco lle queremos mal.

IV (2003-2008)

Pero ás disparatadas aventuras de Ataque Escampe no mundo das maquetas e dos (no mellor dos casos) home studios hai que superpoñerlles unhas non menos disparatadas aventuras nos estudios de toda a vida, que coñecemos de vista desde moi axiña pero aínda tardamos uns cantos anos en utilizar, e probabelmente até Violentos anos dez (antonte, como quen di) en utilizar máis ou menos ben.

Back in 2003. Marzo. Enterámonos de que na Radio Galega os grupos poden gravar de balde co técnico Pablo Barreiro e que o único que hai que facer é pedir cita. Convencidas de que se as gravacións do grupo non acaban de funcionar é exclusivamente por culpa do soporte, pedimos cita. Persuadidas da eficacia do lema “burro grande, ande ou non ande”, xuntámonos nada menos que sete músicos. En realidade, un músico e seis afeccionados. Os seis afeccionados somos nós, entre membros antigos recuperados para a ocasión e novos. O músico é un tal Lois G. Carlín, baixista descoñecido para a maior parte de nós. A súa presenza dános confianza. Precisámola porque imos sen ensaiar. Aínda se suma á tropa un oitavo feirante, un coñecido dun de nós que ten o que ningún de nós soña con ter: un carro. Subimos as oito no carro á Radio Galega. O daquela violinista viaxa no maleteiro. Logo, o estudio é impresionante. Temos que esperar bastante para comezar e na espera ímonos intimidando con tanto aparello. É un estudio analóxico. Dos pouquísimos que fican no país, pero na altura pensamos que todos son así. A música gravase nunha cinta e esa cinta costa o diñeiro de todas as galegas e galegos. Non se grava por pistas, temos que tocar todos xuntos. Cando comezamos, ao señor Barreiro cáelle a alma aos pés. Interrompe a gravación pola metade. Explícanos que gravar música co noso nivel non ten ningún sentido. Así e todo insistimos en tentalo coa segunda canción que levamos preparada. Tampouco o convence. Para amosarnos os problemas amósanos un anaco do que gravamos. Saímos sen falar. O primeiro que abre a boca dez minutos máis tarde di: “vistes que ben soaba?”. Optimismo irredento. Baixamos a Compostela a pé cos instrumentos ao lombo, culpándonos uns aos outros. O baixista baixa, silencioso, canda nós. Vén de demostrar que aínda que toca moito mellor, a efectos organizativos é tan trapalleiro como o resto do grupo. Nin el nin nós o sabemos no momento, pero xa é un dos nosos.

Non pisamos outro estudio até 2007. Procuramos o máis barato do país para gravar “Pra che falar de amor”, a versión de Andrés Dobarro, e despois o que será Galicia es una mierda. Casualmente, está moi perto de Compostela e non cobra por horas senón por canción. O dono é un rapaz moi simpático que non sabe a que lle vén enriba. Hai, iso si, un pequeno inconveniente: está especializado en heavy metal (coas correspondentes ecualizacións agudas). Así, pasamos meses entre 2007 e 2008 indo e vindo. Seguimos sen coller o hábito de ensaiar antes de entrar a gravar. Total como cobra por canción, permitímonos probar os arranxos ao chegar alí no canto de perder o tempo na casa. Como nos aburrimos e ten unha canastra no xardín, pasamos máis tempo xogando ao baloncesto que gravando. O técnico ten que vir buscarnos á canastra cando nos toca gravar a nosa parte. Por fin, un día rematamos o disco. Soa peor do que soaba no estudio. Sempre pasa. Aos poucos días, o estudio muda de política e decide pasar a cobrar tamén por horas. De nada, heavies galegos.

Coda:
A finais de 2008 gañamos o certame GzCrea de rock e como parte do premio grávannos dous temas gratis. Onde? Na Radio Galega, of course. Tremendos nervios. Por unha banda vémolo como unha vinganza contra Pablo Barreiro, algo como “mira, e mesmo así gañamos un premio”. Por outra temos bastante medo porque non temos nada claro que o vaiamos facer moito mellor que cinco anos antes. Finalmente, o técnico da nova sesión non é Pablo Barreiro senón Toño Vázquez. Gravamos dous temas (case inéditos polo de agora), “Tarde no zoo” e “Burato de gruyère”. Non é doado pero dáse feito. Toño Vázquez é un bo tipo. A vida é bonita.